De rest van de week

Gisteren hebben terug de late gehad.
Heel lang leek het erop dat dit een dag zoals een andere zou worden. Maar niets is wat het lijkt. Na een paar uur kwam er een verassing uit de lucht :)
We waren weer volop bezig met het observeren wat iedereen aan het doen was, en plotseling is er een dokteres die naar Isabel komt en die met haar een babbeltje doet. Ik was bezig met vanalles en nog wat. Achteraf kom ik erbij staan en die dokter stelt zich meteen voor (1e keer hier in 6 weken dat iemand zich voorstelt). Ik was al helemaal onder de indruk omdat we dit nog niet eerder hadden meegemaakt. Nu blijkt dat die dokter echt supervriendlijk was. Ze heeft ons heel de tijd uitleg gegeven over ALLES :). We praten Frans met haar, ze moet haar Frans oefenen want in Oktober komt ze naar Brussel om daar een jaartje te komen werken.
Zij is tegenover de patiënten ook helemaal anders dan de gemiddelde roemeen. Ze roept niet, ze heeft geduld, ... Wij hebben ons beeld over de roemeense medici serieus moeten aanpassen :)

Vandaag hebben we met haar de vroege gedaan. Ze ontfermd haar meer over ons dan Raluca, dus dat is wel tof. Ze legt alles zeer duidelijk uit en laat ons zeer veel doen. Dus we zitten daar nu wel met een goed gevoel. Hopelijk kunnen we nog veel met haar samenwerken.

bavo

Weer een stageweek

Maandag 25 april:
Vandaag de vroege gehad. Het was al een paar dagen geleden eer we nog eens een vroege gedaan hadden. We staan ondertussen al verschillende weken op dezelfde dienst, maar vandaag waren er verschillende nieuwe gezichten. Zo was er een dokteres die supersympatiek was. We hadden ze nog nooit gezien. Maar ze wilde al meteen vanalles uitleggen en ons allerhande dingen laten doen. Dit was helemaal anders dan we de afgelopen weken ervaren hadden. Echt tof om zo iemand tegen te komen.
Door aan Raluca verschillende keren te vragen en opnieuw te vragen en nog eens te vragen heb ik wel wat technische handelingen kunnen uitvoeren. (BD's, ECG's, infuzen en bloednames)

Dinsdag 26 april:
De late vandaag. Ik had er niet echt zin in. Het is alsof de late altijd langer duurt dan de vroege. Maar dit keer zou het anders zijn :)
Toen we nog maar net op dienst kwamen, kwam er juist iemand binnen (binnegebracht door de MUG, is hier de SMURD) die beademd werd en alle toeters en bellen. Ondertussen heb ik al wel een paar keer kunnen zien wat er allemaal moet gebeuren als er zo'n patiënten binnenkomen op dienst. Dus heb ik initiatief genomen en ben gewoon beginnen helpen. Op den duur hadden ze wel door dat ik graag wilde mee helpen en toen gingen ze ook dingen aan me vragen om te doen. :) (al een hele vooruitgang:) Toen de patiënt goed en wel geïnstalleerd was ben ik er nog wat bijgebleven samen met de verantwoordelijke verpleegkundige (de Manu). Manu praat bijna geen woord engels, maar hij heeft wel zijn best gedaan mij dingen uit te leggen (en ik in mijn beste roemeens geprobeerd te volgen :)
Na een paar uur moest er van ons madam een CT-scan genomen geworden. Maar dit is geen evidentie hier :) Het MUG-team moest opnieuw opgeroepen worden. Zij doen namelijk het transport naar CT, niet het team van de spoed. Dus het MUG-team komt weer aan (ondertussen is de MUG dus niet vrij, kunnen zij dus niet opgeroepen worden). Maken alles klaar voor transport en rijden de brancard buiten. Nu moet je weten dat ons ziekenhuis opgebouwt is uit verschillende kleine gebouwen met straten tussen. DUS :) je voelt me al komen :) Patiënt wordt naar buiten gereden (open lucht) en een 200m verder is de CT scan. Maar de CT ligt eigenlijk op een berje. Dus wij met 4 man aan die brancard aan het duwen. :) Eigenlijk wel hilarisch maar tegelijk ook wel schreinend. In de winter worden de patiënten dus ook zo vervoerd. Winter, zomer, als het regent. Die moeten dan gewoon door weer en wind met hun brancard en apparatuur. Maar dan ben je er nog niet. Op de CT aangekomen zien we (Isabel en Ik) dat de CT niet op het gelijvloers is. Maar op het eerste verdiep. En euh... liften kennen ze hier niet. Dus (we zijn hier in RoemeniPe eh :) hebben ze daar natuurlijk iets op gevonden. Ze hebben zoiets gebouwd zoals voor rolstoelpatiënten. Zo een soort van oprit. Maar natuurlijk hebben zie die maar NET breed genoeg gemaakt. Dus dat was weer een hels karwij om die naar boven te krijgen. 1 verpleger stond daar te balonneren, monitor die constant in alarm gaat.
En na de CT moest heel die weg terug afgelegd worden natuurlijk :)

Tijdens de rest van de dag nog wat met die patiënt bezig geweest. Maar geen grootse dingen uitgespookt.

De rest van de week hebben we ook de late. tot de volgende

bavo

Deze week

Hey iedereen,

Deze week hebben we nog eens de nacht gehad. We keken er wel naar uit. Het was tenslotte al eventjes geleden dat we nog eens stage hadden gehad.
Onze eerste nacht was van maandag op dinsdag. Om 21u daar aangekomen. Het was behoorlijk druk. (Gelukkig dachten we) Heel de wachtzaal zat vol (als snel ging blijken dat dit geen patiënten waren maar familie en vrienden van de patiënten).
We hebben een paar patiënten mee kunnen onderzoeken. Het gebruikelijke ritueel. Bloeddruk, ecg, bloedname en infuusje, ... en wachten.
Na 4 weken stage op de spoedgevallen voelen we er ons eigenlijk nog altijd niet echt thuis. We merken wel dat iedereen ons kent en dat ze meer moeite doen om met ons te praten. Maar dat gaat dan meestal over België. Er zijn namelijk een 3tal dokters die in België hebben gewerkt (allemaal in Brussel). Als we vragen hebben kunnen we bij hen wel altijd terecht. Ze willen ons altijd uitleg geven.
We moeten wel nog steeds vragen om iets te kunnen doen. Raluca (onze mentor op dienst, we werken altijd dezelfde uren als haar) gaat uit haar eigen niet naar ons komen om te vragen of we iets willen doen. Elke keer opnieuw moeten we vragen of we die spuit mogen geven, of wij dat bloed mogen nemen, enzo...
De manier waarop er iets gezegd wordt is hier ook helemaal anders als in België. Als je bv. een bloeddruk moet nemen, gaan ze je niet vragen om dit te doen: "neem jij die bloeddruk even?". Neenee, hier zeggen ze het zo:"Neem die bloeddruk!". En dan wordt je heel klein en zeg je heel stillekes ja... Daar moesten we toch ook aan wennen. Als collega's onder elkaar praten, denken wij ook regelmatig dat ze kwaad zijn op elkaar. De manier waarop ze tegen elkaar praten is veel bitsiger en korter.
Dinsdag hadden we dan weer de nachtdienst. Ik was ziek, dus ben ik niet geweest. Isabel is dan alleen geweest.
De andere dagen stond Raluca op de MUG-dienst. De MUG-dienst hier is appart van de spoedgevallendienst. Het is ook een militaire dienst. Dus wij kunnen daar niet binnen. We zijn naar ons diensthoofd geweest om te vragen of we via allerhande papieren ofzo er toch niet binnen kunnen geraken, maar dit is spijtig genoeg niet mogelijk :(
We zijn ook eens gaan horen of we niet eens een weekje ofzo op een andere dienst konden staan. Maar de verantwoordelijke dokter was niet aanwezig.

Iets helemaal anders :)
Gisteren is zoals jullie weten of misschien ook niet weten. De roemeense president uit zijn ambt ontheven. (op de website van de GVA valt er een beetje over te lezen) Omdat hij corrupt zou geweest zijn. Nu de roemeense president is immens populair onder de roemeense bevolking. Dus gisteren was hier in Iasi een kleine betoging. Heel het land staad een beetje in rep en roer. Er wordt over niets anders gepraat in het nieuws. Dus hopelijk horen jullie daar in het nieuws ook een beetje van eh :)

Dit weekend gaan we misschien wat kloosters bezoeken.


groetjes
bavo

Voor foto's

ga naar
stage-roemenie.spaces.live.com

en mijn adres hier is

Bavo Craen
Complex Studentesc
Tudor Vladimirescu
Camin T8, Camera 207
Universitatea Tehnica
Gh. Asachi Iasi
700050 Iasi


bavo

weer eventjes geleden

Deze week hebben we voor het eerst een nachtshift gedaan. We waren beiden nogal zenuwachtig omdat we dit niet echt zagen zitten. Maar we wilden dit zeker niet missen. Om 21u begint de shift en om 7u is ze gedaan. De eerste uren verliepen vrij vlot. we zagen een 5tal patienten. (niet veel dus) Het was wel opvallend hoe verschillend de patienten waren met diegene die we overdag zien. Snachts (hadden wij de indruk) zagen we vooral zatlappen.
Na een paar uur werden de patienten schaars en was het toch wel moeilijk wakker te blijven. We hebben toen zeer lang niets gedaan gewoon omdat er echt niets te doen was. Geen patienten is geen werk. Om 2u zijn we dan ergens op een brancard gaan liggen en hebben we wat geslapen (in hoevere dat dat mogelijk is).
Om 7u smorgens is de volgende patient dan binnen gekomen.
De dag daarna hadden we weer de nacht. We hoopten op meer patienten aangezien dit echt niet plezant was. Niets doen is veel erger en vervelender dan constant met iets bezig te zijn.
Onze 2e nacht begon veel hectischer. Eerst en vooral was Raluca niet komen opdagen. Ze vertelden ons dat haar broer was aangereden op de brommer en naar een ander hospitaal was gebracht. Ten 2e was het vandaag veel drukker dan de dag voordien. Er lag iemand die een zwaar infarct had gedaan en nu nog steeds beademd werd. Alle doktors waren bezig met het analyseren van ECG. En iedereen liep elkaar voor de voeten. Gelukkig was er 1 doktor die ons meer kon vertellen over deze patient. Na een paar uur deed hij een hartstilstand en sprong iedereen op hem (desalniettemin dat er geweten was dat hij binnen een paar uur zou overlijden). Het was wel raar iemand te reanimeren bij wie het toch geen zin heeft. Na een klein half uurtje, hebben ze dan besloten dat het toch niets meer uitmaakte en is de man overleden. Hij heeft dan heeft nog een hele tijd aan de beademingsmachinge gelegen, omdat de dokters "geen tijd" hadden om er naar te kijken...

De volgende dag hebben we Lea Verschueren voor het eerst gezien. Ze is hier met haar dochter. Ze is hier om les te geven. Samen met haar hebben we haar les voorbereid. Isabel heeft iets over de KDG verteld. Liene over Antwerpen en ik heb mijn patientenstudie toegelicht. Dat doe ik nooit meer. Smorgens ben ik dus begonnen met mijn 18 bladzijde lange patientenstudie te vertalen. Echt een zottewerk. En omdat dat nog te gaan uitleggen aan een klas in het engels is toch ook niet alles.

Nu is het hier zeer stil op de campus. Iedereen is naar huis vertrokken om pasen te vieren. Pasen is hier even belangrijk als kerstmis bij ons. Het is wel raar om elke dag honderden studenten tegen te komen en vandaag bijna niemand.
Overal waar je komt hangt er een paas sfeertje. Er is ons aangeraden van hier ook eens naar de mis te gaan. We gaan dus zaterdagavond naar de nacht-paas-mis. We zullen zien wat dit gaat geven. :)

tot binnekort (INGE)

bavo

Dit weekend

dear ...,

Gisterenavond zijn we naar een andere houseparty van een paar roemenen uit ben zijn klas geweest. We waren niet van plan lang daar te blijven. We moesten er vandaag vroeg uit. Maar straks meer daarover. Hun houseparty was in een van de gebouwen waarin wij ook zitten. Maar een veel schraler gebouw dan dat van ons. Echt verschrikkelijk. Zij sliepen met 5 op 1 kamer :) En echt een kleine kamer. Het sanitair en de badkamer moest met een andere kamer gedeeld worden. Smorgens stond er dus 10 man voor de douche te wachten. Of nee, misschien dan ook weer niet. Want de douche was UBERschraal. De kakkerlakken liepen zo voor je voeten. De afvoer van de douche was gewoon een gat in de grond en de doucheknop zelf was een kraan die wat hoger op de muur was geplaatst. Echt verschrikkelijk. Alles stond ook vol met schimmel en dergelijke. Bah
Er was op de koop toe ook geen kat op dat feestje. Wij waren daar de enigsten. Om 23u zijn we dan maar doorgegaan. Vandaag moesten we er immers om 6u 'smorgen uit.

Vandaag zijn we dan met de klas van Ben en Katrien naar het station gegaan. Een leerkracht van hen had voor ons een tripje naar de bossen van Iasi geregeld. Een half uurtje treinen. En dan terug wandelen naar Iasi. Een prachtige wandeling. Een kleine 25 km wandelen. Fantastisch. We hebben rondgewandeld in velden van wild look. Plantjes die erg hard op tulpen trekken maar (toen we passeerden) geen bloemen hadden. En naar look smaken. Wel grappig. Prachtige natuur gezien. Maar die roemenen zijn echt niet te begrijpen. Iedereen vindt de natuur daar prachtig maar toch gooien ze heel de tijd afval op de grond. Verschrikkelijk. De gemiddelde roemeen vandaag heeft wel 1 flesje doodgewoon in de natuur gegooigd. Niet te begrijpen voor ons, maar doodnormaal voor de roemeen. Roemenië ligt dan ook VOL met afval. overal waar je gaat vind je afval afval en nog eens afval.

Deze namiddag wat geslapen want vanavond hebben we de nacht-shift. Veel cola en redbull gaan kopen aangezien we denken dat er echt niets te doen gaat zijn.

Tot binnekort



bavo