Jeeeeeeeeej

Fantastisch nieuws!!!!!!!!

We zijn vandaag op onze nieuwe stageplek begonnen. Zoals jullie weten kon ik vorige week niet op OK staan. Nu ik had nog eens gevraagd of dit dan misschien mogelijk zou zijn op de Pediatrie.
Dus vanmorgen komen wij aan op de spoed van het pediatrisch ziekenhuis (Spital Sfantul Maria pentru Copii) en wij worden meteen naar OK gestuurd. Blijkbaar hebben ze dat toch nog voor ons kunnen fixen. Vandaag hebben we dus heel de dag op een pediatrisch OK gestaan. Echt fantastisch :) Er komen kinderen van 0 tot 18 jaar. Er zijn 2 zalen en het team is supersympathiek. We werden er heel warm ontvangen. We kergen meteen een rondleiding. Iedereen geeft zeer veel uitleg. We hebben een, niet alledaagse, operatie gezien vandaag. En die chirurg heeft ons achteraf heel veel uitleg gegeven. Alles getekend en dergelijke... Echt heel sympathiek. Ik ga daar dus de komende weken vertroeven. Ik kijk er echt naar uit :)

Voor de rest schijnt het zonneke hier vollop. Het wordt vandaag 34°C. Puffen en kuchen geblazen hoor. Maar dat hoort erbij eh :)

Tot snel

groetjes
bavo

STAGE OK :)

Salut (roemeens voor goeiendag)

Sinds enkele dagen sta ik dus op een nieuwe stageplek. Ik had dus
gevraagd om eens op OK te staan. Maar ik sta nu op een heelkunde.
Ofwel heeft ze me verkeerd verstaan ofwel was het niet mogelijk.
Maandag was ik dus zeer teleurgesteld. Ik had me er echt op voorbereid
op OK te staan. Zware opdoffer.
Ik ben er maar gebleven. Al snel had ik door dat daar echt NIETS te
doen is. De verpleegkundigen verstaan geen engels en kunnen het dus
ook niet praten. Balen dus. Na een tijdje kwam er een bende (dikke 15)
studenten binnen. Allen 3e jaarst arts (arts is hier 6 jaar, dus zij
zijn in den helft). Ze deden daar ook stage. De stage voor hen is
meelopen met een dokter die uitleg geeft. Ik ben dus maar met hen
meegegaan. Die arts was zeer verheugd dat ik mee wilde. Hij heeft me
veel uitleg gegeven (vertaald naar het engels wel te verstaan). De
rest van de dag ben ik bij hen gebleven. Met de verpleegkundigen
werken was echt niet mogelijk. Ik, en zij ook, konden ons echt niet
verstaanbaar maken... spijtig. Maar nu leer ik veel over de medische
kant van de heelkunde. En aangezien het nog maar 3e jaars zijn kan ik
redelijk goed volgen. Er zijn ook al verschilllende studenten die
willen vertalen voor mij. Ik versta wel veel maar niet genoeg om vlot
te kunnen volgen wanneer er een uitleg gegeven wordt.
Meestal bespreken we de patiënten een voor een, en stelt de arts
vragen. Die gaan meestal over de pathologie van die patiënt. Voor mij
was het wel een hele aanpassing met ZOVEEL studenten samen te lopen.
Soms zijn het er 10 en soms 20 (hangt ervan af wie zin heeft om te
komen natuurlijk :) ). Die staan dan allemaal rond 1 bed. Een van de
studenten vertelde me zelf, dat in universitaire ziekenhuizen,
patiënten niet konden weigeren onderzocht te worden door studenten.
Dat is gelukkig sinds 1 januari veranderd. Nu mogen patiënten weigeren
door een student onderzocht/verzorgd te worden...

De rest van de week sta ik daar ook nog. Ik ga toch nog eens proberen
op OK binnen te geraken. Ik zou dat echt graag doen.


groetjes
bavo

Nog een maandje

Hey iedereen,


ondertussen zitten we hier al een 2 maanden. Het gaat hier nog steeds goed hoor. We zijn hier nog maar met 3(van de oorsponkelijke 5). Katrien en Bert zijn naar huis. Ben vertrekt nu vrijdag. Dan blijven Isabel en ik alleen achter. Dat zal wel wennen worden.

Het weer is hier meestal echt prachtig. Heel de dag zon, en niet al te warm.
Spijtig genoeg zijn we de laatste weken regelmatig bezig voor't school, werkjes maken, en dan nog wat werkjes en nog eens werkjes... Maar ja, wat doede daaraan eh :)

Mijn stage op de spoedgevallen van Spital Sf. Spiridon zit er ondertussen op. Maandag start ik op OK (operatiekamer). Ik kijk er wel naar uit. Ik wil echt weten hoe alles daar aan toe gaat. Ik vraag me vooral af hoe het daar zit met steriel materiaal, wordt alles achteraf opnieuw gestereliseerd of wordt alles (zoals in België) achteraf weggesmeten. I'll let you know...
Na die week (inderdaad, maar een weekje, als het me bevalt ga ik er wel langer proberen staan) gaan we met ons getweeën naar een pediatrisch ziekenhuis (dit is voor de kindjes). We gaan opnieuw op de spoedgevallen staan. Ik zou daar ook graag eens op
OK gaan kijken. Kan ik nog wat meer vergelijken :)

Valt de stage voor jullie wat mee? Ook zwaaar aan jullie werkjes bezig zeker? :)

Nu dat de zon hier begint te schijnen komt er opvallend meer volk op straat. De terrasjes zitten hier echt stampvol. Daar ook?

De groetjes aan al diegene die me nu kei hard missen, xxx


greetz
bavo

De rest van de week

Gisteren hebben terug de late gehad.
Heel lang leek het erop dat dit een dag zoals een andere zou worden. Maar niets is wat het lijkt. Na een paar uur kwam er een verassing uit de lucht :)
We waren weer volop bezig met het observeren wat iedereen aan het doen was, en plotseling is er een dokteres die naar Isabel komt en die met haar een babbeltje doet. Ik was bezig met vanalles en nog wat. Achteraf kom ik erbij staan en die dokter stelt zich meteen voor (1e keer hier in 6 weken dat iemand zich voorstelt). Ik was al helemaal onder de indruk omdat we dit nog niet eerder hadden meegemaakt. Nu blijkt dat die dokter echt supervriendlijk was. Ze heeft ons heel de tijd uitleg gegeven over ALLES :). We praten Frans met haar, ze moet haar Frans oefenen want in Oktober komt ze naar Brussel om daar een jaartje te komen werken.
Zij is tegenover de patiënten ook helemaal anders dan de gemiddelde roemeen. Ze roept niet, ze heeft geduld, ... Wij hebben ons beeld over de roemeense medici serieus moeten aanpassen :)

Vandaag hebben we met haar de vroege gedaan. Ze ontfermd haar meer over ons dan Raluca, dus dat is wel tof. Ze legt alles zeer duidelijk uit en laat ons zeer veel doen. Dus we zitten daar nu wel met een goed gevoel. Hopelijk kunnen we nog veel met haar samenwerken.

bavo

Weer een stageweek

Maandag 25 april:
Vandaag de vroege gehad. Het was al een paar dagen geleden eer we nog eens een vroege gedaan hadden. We staan ondertussen al verschillende weken op dezelfde dienst, maar vandaag waren er verschillende nieuwe gezichten. Zo was er een dokteres die supersympatiek was. We hadden ze nog nooit gezien. Maar ze wilde al meteen vanalles uitleggen en ons allerhande dingen laten doen. Dit was helemaal anders dan we de afgelopen weken ervaren hadden. Echt tof om zo iemand tegen te komen.
Door aan Raluca verschillende keren te vragen en opnieuw te vragen en nog eens te vragen heb ik wel wat technische handelingen kunnen uitvoeren. (BD's, ECG's, infuzen en bloednames)

Dinsdag 26 april:
De late vandaag. Ik had er niet echt zin in. Het is alsof de late altijd langer duurt dan de vroege. Maar dit keer zou het anders zijn :)
Toen we nog maar net op dienst kwamen, kwam er juist iemand binnen (binnegebracht door de MUG, is hier de SMURD) die beademd werd en alle toeters en bellen. Ondertussen heb ik al wel een paar keer kunnen zien wat er allemaal moet gebeuren als er zo'n patiënten binnenkomen op dienst. Dus heb ik initiatief genomen en ben gewoon beginnen helpen. Op den duur hadden ze wel door dat ik graag wilde mee helpen en toen gingen ze ook dingen aan me vragen om te doen. :) (al een hele vooruitgang:) Toen de patiënt goed en wel geïnstalleerd was ben ik er nog wat bijgebleven samen met de verantwoordelijke verpleegkundige (de Manu). Manu praat bijna geen woord engels, maar hij heeft wel zijn best gedaan mij dingen uit te leggen (en ik in mijn beste roemeens geprobeerd te volgen :)
Na een paar uur moest er van ons madam een CT-scan genomen geworden. Maar dit is geen evidentie hier :) Het MUG-team moest opnieuw opgeroepen worden. Zij doen namelijk het transport naar CT, niet het team van de spoed. Dus het MUG-team komt weer aan (ondertussen is de MUG dus niet vrij, kunnen zij dus niet opgeroepen worden). Maken alles klaar voor transport en rijden de brancard buiten. Nu moet je weten dat ons ziekenhuis opgebouwt is uit verschillende kleine gebouwen met straten tussen. DUS :) je voelt me al komen :) Patiënt wordt naar buiten gereden (open lucht) en een 200m verder is de CT scan. Maar de CT ligt eigenlijk op een berje. Dus wij met 4 man aan die brancard aan het duwen. :) Eigenlijk wel hilarisch maar tegelijk ook wel schreinend. In de winter worden de patiënten dus ook zo vervoerd. Winter, zomer, als het regent. Die moeten dan gewoon door weer en wind met hun brancard en apparatuur. Maar dan ben je er nog niet. Op de CT aangekomen zien we (Isabel en Ik) dat de CT niet op het gelijvloers is. Maar op het eerste verdiep. En euh... liften kennen ze hier niet. Dus (we zijn hier in RoemeniPe eh :) hebben ze daar natuurlijk iets op gevonden. Ze hebben zoiets gebouwd zoals voor rolstoelpatiënten. Zo een soort van oprit. Maar natuurlijk hebben zie die maar NET breed genoeg gemaakt. Dus dat was weer een hels karwij om die naar boven te krijgen. 1 verpleger stond daar te balonneren, monitor die constant in alarm gaat.
En na de CT moest heel die weg terug afgelegd worden natuurlijk :)

Tijdens de rest van de dag nog wat met die patiënt bezig geweest. Maar geen grootse dingen uitgespookt.

De rest van de week hebben we ook de late. tot de volgende

bavo

Deze week

Hey iedereen,

Deze week hebben we nog eens de nacht gehad. We keken er wel naar uit. Het was tenslotte al eventjes geleden dat we nog eens stage hadden gehad.
Onze eerste nacht was van maandag op dinsdag. Om 21u daar aangekomen. Het was behoorlijk druk. (Gelukkig dachten we) Heel de wachtzaal zat vol (als snel ging blijken dat dit geen patiënten waren maar familie en vrienden van de patiënten).
We hebben een paar patiënten mee kunnen onderzoeken. Het gebruikelijke ritueel. Bloeddruk, ecg, bloedname en infuusje, ... en wachten.
Na 4 weken stage op de spoedgevallen voelen we er ons eigenlijk nog altijd niet echt thuis. We merken wel dat iedereen ons kent en dat ze meer moeite doen om met ons te praten. Maar dat gaat dan meestal over België. Er zijn namelijk een 3tal dokters die in België hebben gewerkt (allemaal in Brussel). Als we vragen hebben kunnen we bij hen wel altijd terecht. Ze willen ons altijd uitleg geven.
We moeten wel nog steeds vragen om iets te kunnen doen. Raluca (onze mentor op dienst, we werken altijd dezelfde uren als haar) gaat uit haar eigen niet naar ons komen om te vragen of we iets willen doen. Elke keer opnieuw moeten we vragen of we die spuit mogen geven, of wij dat bloed mogen nemen, enzo...
De manier waarop er iets gezegd wordt is hier ook helemaal anders als in België. Als je bv. een bloeddruk moet nemen, gaan ze je niet vragen om dit te doen: "neem jij die bloeddruk even?". Neenee, hier zeggen ze het zo:"Neem die bloeddruk!". En dan wordt je heel klein en zeg je heel stillekes ja... Daar moesten we toch ook aan wennen. Als collega's onder elkaar praten, denken wij ook regelmatig dat ze kwaad zijn op elkaar. De manier waarop ze tegen elkaar praten is veel bitsiger en korter.
Dinsdag hadden we dan weer de nachtdienst. Ik was ziek, dus ben ik niet geweest. Isabel is dan alleen geweest.
De andere dagen stond Raluca op de MUG-dienst. De MUG-dienst hier is appart van de spoedgevallendienst. Het is ook een militaire dienst. Dus wij kunnen daar niet binnen. We zijn naar ons diensthoofd geweest om te vragen of we via allerhande papieren ofzo er toch niet binnen kunnen geraken, maar dit is spijtig genoeg niet mogelijk :(
We zijn ook eens gaan horen of we niet eens een weekje ofzo op een andere dienst konden staan. Maar de verantwoordelijke dokter was niet aanwezig.

Iets helemaal anders :)
Gisteren is zoals jullie weten of misschien ook niet weten. De roemeense president uit zijn ambt ontheven. (op de website van de GVA valt er een beetje over te lezen) Omdat hij corrupt zou geweest zijn. Nu de roemeense president is immens populair onder de roemeense bevolking. Dus gisteren was hier in Iasi een kleine betoging. Heel het land staad een beetje in rep en roer. Er wordt over niets anders gepraat in het nieuws. Dus hopelijk horen jullie daar in het nieuws ook een beetje van eh :)

Dit weekend gaan we misschien wat kloosters bezoeken.


groetjes
bavo

Voor foto's

ga naar
stage-roemenie.spaces.live.com

en mijn adres hier is

Bavo Craen
Complex Studentesc
Tudor Vladimirescu
Camin T8, Camera 207
Universitatea Tehnica
Gh. Asachi Iasi
700050 Iasi


bavo

weer eventjes geleden

Deze week hebben we voor het eerst een nachtshift gedaan. We waren beiden nogal zenuwachtig omdat we dit niet echt zagen zitten. Maar we wilden dit zeker niet missen. Om 21u begint de shift en om 7u is ze gedaan. De eerste uren verliepen vrij vlot. we zagen een 5tal patienten. (niet veel dus) Het was wel opvallend hoe verschillend de patienten waren met diegene die we overdag zien. Snachts (hadden wij de indruk) zagen we vooral zatlappen.
Na een paar uur werden de patienten schaars en was het toch wel moeilijk wakker te blijven. We hebben toen zeer lang niets gedaan gewoon omdat er echt niets te doen was. Geen patienten is geen werk. Om 2u zijn we dan ergens op een brancard gaan liggen en hebben we wat geslapen (in hoevere dat dat mogelijk is).
Om 7u smorgens is de volgende patient dan binnen gekomen.
De dag daarna hadden we weer de nacht. We hoopten op meer patienten aangezien dit echt niet plezant was. Niets doen is veel erger en vervelender dan constant met iets bezig te zijn.
Onze 2e nacht begon veel hectischer. Eerst en vooral was Raluca niet komen opdagen. Ze vertelden ons dat haar broer was aangereden op de brommer en naar een ander hospitaal was gebracht. Ten 2e was het vandaag veel drukker dan de dag voordien. Er lag iemand die een zwaar infarct had gedaan en nu nog steeds beademd werd. Alle doktors waren bezig met het analyseren van ECG. En iedereen liep elkaar voor de voeten. Gelukkig was er 1 doktor die ons meer kon vertellen over deze patient. Na een paar uur deed hij een hartstilstand en sprong iedereen op hem (desalniettemin dat er geweten was dat hij binnen een paar uur zou overlijden). Het was wel raar iemand te reanimeren bij wie het toch geen zin heeft. Na een klein half uurtje, hebben ze dan besloten dat het toch niets meer uitmaakte en is de man overleden. Hij heeft dan heeft nog een hele tijd aan de beademingsmachinge gelegen, omdat de dokters "geen tijd" hadden om er naar te kijken...

De volgende dag hebben we Lea Verschueren voor het eerst gezien. Ze is hier met haar dochter. Ze is hier om les te geven. Samen met haar hebben we haar les voorbereid. Isabel heeft iets over de KDG verteld. Liene over Antwerpen en ik heb mijn patientenstudie toegelicht. Dat doe ik nooit meer. Smorgens ben ik dus begonnen met mijn 18 bladzijde lange patientenstudie te vertalen. Echt een zottewerk. En omdat dat nog te gaan uitleggen aan een klas in het engels is toch ook niet alles.

Nu is het hier zeer stil op de campus. Iedereen is naar huis vertrokken om pasen te vieren. Pasen is hier even belangrijk als kerstmis bij ons. Het is wel raar om elke dag honderden studenten tegen te komen en vandaag bijna niemand.
Overal waar je komt hangt er een paas sfeertje. Er is ons aangeraden van hier ook eens naar de mis te gaan. We gaan dus zaterdagavond naar de nacht-paas-mis. We zullen zien wat dit gaat geven. :)

tot binnekort (INGE)

bavo

Dit weekend

dear ...,

Gisterenavond zijn we naar een andere houseparty van een paar roemenen uit ben zijn klas geweest. We waren niet van plan lang daar te blijven. We moesten er vandaag vroeg uit. Maar straks meer daarover. Hun houseparty was in een van de gebouwen waarin wij ook zitten. Maar een veel schraler gebouw dan dat van ons. Echt verschrikkelijk. Zij sliepen met 5 op 1 kamer :) En echt een kleine kamer. Het sanitair en de badkamer moest met een andere kamer gedeeld worden. Smorgens stond er dus 10 man voor de douche te wachten. Of nee, misschien dan ook weer niet. Want de douche was UBERschraal. De kakkerlakken liepen zo voor je voeten. De afvoer van de douche was gewoon een gat in de grond en de doucheknop zelf was een kraan die wat hoger op de muur was geplaatst. Echt verschrikkelijk. Alles stond ook vol met schimmel en dergelijke. Bah
Er was op de koop toe ook geen kat op dat feestje. Wij waren daar de enigsten. Om 23u zijn we dan maar doorgegaan. Vandaag moesten we er immers om 6u 'smorgen uit.

Vandaag zijn we dan met de klas van Ben en Katrien naar het station gegaan. Een leerkracht van hen had voor ons een tripje naar de bossen van Iasi geregeld. Een half uurtje treinen. En dan terug wandelen naar Iasi. Een prachtige wandeling. Een kleine 25 km wandelen. Fantastisch. We hebben rondgewandeld in velden van wild look. Plantjes die erg hard op tulpen trekken maar (toen we passeerden) geen bloemen hadden. En naar look smaken. Wel grappig. Prachtige natuur gezien. Maar die roemenen zijn echt niet te begrijpen. Iedereen vindt de natuur daar prachtig maar toch gooien ze heel de tijd afval op de grond. Verschrikkelijk. De gemiddelde roemeen vandaag heeft wel 1 flesje doodgewoon in de natuur gegooigd. Niet te begrijpen voor ons, maar doodnormaal voor de roemeen. Roemenië ligt dan ook VOL met afval. overal waar je gaat vind je afval afval en nog eens afval.

Deze namiddag wat geslapen want vanavond hebben we de nacht-shift. Veel cola en redbull gaan kopen aangezien we denken dat er echt niets te doen gaat zijn.

Tot binnekort



bavo

Fotos

een kort berichtje

Maandag 19 maart:
Vandaag hadden we onze eerste dag stage op de spoedgevallen van het Sf. Spiridon ziekenhuis. We hadden de late dienst. De late begint hier om 14u en eindigt om 21u. We hebben samengewerkt met Raluca. Raluca is een verpleegkundige die al verschillende keren in Nederland was en praat vrij vlot nederlands.
De eerste uren was het zeer druk. We hebben vooral ECG’s en BD’s genomen. Sporadisch mochten we eens een infuusje plaatsen. We hebben niet veel gedaan in die 7uur. Het was tenslotte onze eerste dag.
Er is een raar systeem in Iasi. Waarbij elke spoedgevallendienst dagelijks afwisseld met specialiteiten. In de practijk betekent dit dat vandaag alleen interne problemen op onze spoed aankwamen. Morgen vooral trauma’s en de dag daarna beiden.


Dinsdag 20 maart:
Voor het eerst hadden we de vroege shift. Normaal begint deze om 7u, maar wij mogen om 8u beginnen J. Het einde van de shift is om 14u.
We hebben al veel meer de kans gekregen om onze technieken (infuusjes plaatsen) te oefenen. Spijtig genoeg hebben we vandaag ook het grootste deel van onze dag volbracht met het kijken en achterna lopen van de verpleegkundigen. Buiten enkele snijwonden was er niet al te veel te beleven. We worden dan ook al geoefender in het doden van de tijd met allerhande bezigheden.
Na onze shift werden we uitgenodigd door Raluca om bij haar thuis te komen eten. We werden daar met open armen ontvangen en hebben daar zeer lekker gegeten. (soep+soort van chili con carne+home made desert) Daarna zijn we naar de plaatselijke botanische tuinen getrokken. Aangezien het nog niet het seizoen is van de kleurijke bloemen was er niet echt veel te zien. Het is er wel zeer rustig en we (Ben en ik) zagen dit als een perfecte plaats om af en toe eens te gaan lopen. Daar wordt je tenminste niet lastig gevallen door een bende straathonden.
’s Avonds zijn we er weer eens op uitgetrokken met onze belgische vrienden. We hebben een lokaal café bezocht en daar hebben we mijn goede punten op mijn examens gevierd. Voor diegene die het nog niet wisten: ik ben erdoor. (bedankt Inge ;).


Woensdag 21 maart:
Nogmaals de vroege gehad. Vandaag was zeer saai. Er was niet veel te doen. Het was rustig waardoor we niet veel gedaan hebben.
We hebben vooral weer met onze vingers gedraaid. Er zijn alvast meer en meer mensen die tegen ons durven te praten. Hopelijk betert dit nog de komende dagen en weken. Op dit moment hebben we niet het gevoel al veel bijgeleerd te hebben.
Vandaag mochten we vroeger vertrekken omdat om 12u onze les roemeens begon. We gaan wekelijks roemeense les volgen. We hebben het roemeens echt wel nodig op de spoedgevallen. Toen we daar aankwamen kregen we van de leerkracht te horen dat we de lessen niet konden volgen. Wij zijn namelijk op een andere universiteit ingeschreven. Na wat palaver mochten we (Isabel en ik) dan toch deze les volgen. We waren braaf en na de les vertelde ze ons dus dat we de volgende keren ook terug zouden mogen komen.


Donderdag 22 maart:
Gisteren toch wat vroeger in ons bed gekropen omdat we echt een vrak waren na ons avondje uit van dinsdag. Toen we om 8u op dienst aankwamen was er niet echt iets te doen. Dit heeft nog een paar uur geduurd vooralleer we de kans kregen met een patiënt bezig te zijn. Ondertussen is al veel routine geworden. De patiënt komt binnen, we nemen de BD, een ECG en meestal ook een bloedafname. Vandaag was weer een dag gelijk een ander. We zijn ondertussen al wel helden geworden in het niets doen. J Geduld hebben is hier zeer belangrijk.
Ik trek zo snel mogelijk een paar foto’s van de dienst.


We hebben met ons geVijven weer een geweldig weekend achter de rug. We hebben deze keer Brasov bezocht. Brasov is een van de mooiste steden uit roemenie. echt een zeer propere mooie stad. Inge wanneer je komt zullen we ze misschien wel bezoeken.

zaterdag rondgewandeld en zondag in de laatste sneeuw gaan snowboarden. Het stelde niet veel voor aangezien ons gehuurde materiaal op niets trok en er niet veel sneeuw meer lag. maar we hebben toch weer even op een piste gestaan dus dat deed wel goed.

Vannacht dan de nachttrein genomen naar iasi. vanmorgen aangekomen. We hebben vandaag de late (2tot 9u).

We zijn daarnet ook even gaan horen hoe het nu zit met het betalen van ons appartement. Wij worden daar dus flink int zak gezet. Wij huren met 2 een kamer van 4 personen. Wij moeten elks 24 roemeense lei betalen per dag (komt uit op 8euro per dag). Als we elks 1 kamer zouden nemen zou het even duur zijn. we hebben eens snel gerekend en dit komt uit op een slordige 500euro per maand wij tesamen moeten betalen om in dat krot te zitten. Op de koop toe hebben we er ook NIETS geen keuken, geen koelkast, geen woonkamer. Een schrale badkamer waar het plafond bijna naar beneden komt een slaapkamer met 4 bedden en een pompbak die verkeerd afloopt. maw wij willen daar zo snel mogelijk weg.

Wij gaan vandaag zo veel omgelijk imobilien kantoren doen om toch nog iets te vinden voor de komende 3 maanden. Duurder kan het toch niet meer. We worden nu al vollop afgezet dus veel slechter zal het niet meer worden!!!

Hopelijk vinden we snel iets, want al onze uitstapjes in het weekend kosten ons ook wel veel geld.


Groetjes isabel en bavo

xxx inge ;)

Iemand die bij ons op de bus zat (busje in de achtergrond) die verwonderd naar mijn kaarten kijkt.











een huisje gehuurd en er moest natuurlijke een vuurje gemaakt kunnen worden :)












Ben (regentaat LO) en ik












nog een foto ons tripje naar de karpaten (vatra dornea)












groetjes en tot de volgende keer

Hier nog meer foto's. Deze zijn van Ben die hier al een maand is.
http://waanzinzichzelve.spaces.live.com


bavo

Donderdag 15 maart 2007: Om 6u ‘s ochtends aangekomen met de trein in Iasi. De taxi genomen naar ons stulpje. Daar aangekomen stond er iemand ons op te wachten. Hij heeft ons naar de kamers geleid. 2 kamers met elks 4 bedden. Plaats zat dus. Snel in ons bedje gekropen en nog een paar uur geslapen. Onze eerste indruk was niet al te best. De kamers waren alles behalve mooi. Vandaag ook Iasi bezocht. Al snel een kaartje gekocht en naar het centrum getrokken. Er is zeer veel armoede. Zeer veel contradictorische situaties. Waarbij je een practig gerestaureerd gebouw ziet met daarachter alleen maar krotten. Er lopen veel zwervers op de straten. Je wordt bijna constant aangesproken door bedelaars. Wat ons ook al snel opviel is dat er overal straathonden rondlopen. Normaal gezien doen ze je niets maar ‘s nachts durven ze wel aggressief te zijn. ’S Avonds iemand tegengekomen die ons mee naar Julian Mall bracht. Hier THE place to be voor jongeren. Julian Mall is een reusachtig shopping center. Daar hebben we lekker gegeten. Toen we weer naar huis gingen zijn we dan 2 andere belgen tegen gekomen (gelukkig)! 2 erasmus studenten. Ben komt van antwerpen en studeert regentaat LO en Bert komt van gent en is iets in de communicatie. Zij zitten hier al een maand.


Vrijdag 16 maart: Vandaag voor het eerst naar het ziekenhuis getrokken waar we stage zullen lopen. De universiteit is een prachtig gebouw opgetrokken uit wit marmer. Het ziekenhuis is niet een groot gebouw maar is opgetrokken uit verschillende kleine gebouwen die met elkaar verbonden zijn door euh... niets. In de winter moeten de patiënten dus van het ene gebouw naar het andere via euh ... de weg. Allemaal zeer vriendelijke mensen hier. We zijn hier goed ontvangen. Maandag starten we op de spoedgevallen voor volwassenen. Daar zullen we 2 maanden staan en de laatste maand op de spoedgevallen voor kinderen. Ook hier zijn er immense contradicties. Het ene gebouw is langs de binnenkant splinternieuw. Echt zeer mooi afgewerkt. Als je dan door een deur gaat kom je net in de middeleeuwen terecht. Ze zijn vollop bezig alles te verniewen, maar dat vraagt tijd en geld. Overal waar we komen zien we ook privé-security. Privé bedrijfjes worden ingehuurd om alles veilig te houden. Bv. aan de deur van de spoed stond iemand voor de zigeuners en zwervers buiten te houden. Net zoals in de Mall, universiteit, ... Overal waar een beetje geld zit komen zwervers op af. ’S Avonds met de belgen afgesproken. Katrien was er nu ook bij. Wij hebben nog samen roemeense les gevold in antwerpen. Zij is hier al een dikke 2 maanden dus zij staat op het punt te vertrekken. Wij gaan waarschijnlijk intrekken op in hun gebouw. Zij zitten samen in een appertementenblok (zeer gezellig). Zij hebben beiden nog een bed over dus gaan we proberen daar in te trekken.

Weekend van 17-18 maart: ‘smorgens vroeg, samen met onze Belgische vrienden, met de bus vertrokken naar Vatra-Dornea. Een klein stadje in de karpaten. Na 6 uur op de bus te zitten en 400km later eindelijk toch aangekomen. Zaterdag niet veel meer kunnen wandelen aangezien we pas om 14u aankwamen. In de touristische dienst geen kaarten te vinden voor te wandelen, enkel een brochure. In een huisje gelogeerd van zeer vriendelijke roemenen Zondag aan een wandeling begonnen, zonder kaart. Zeer mooie wandeling, af en toe in de sneeuw gewandeld. Over een paar weken komen we terug voor wat langer om wat langere wandelingen te doen.

Aangekomen in Iasi

Beste vrienden van de poezie,

we zijn goed en wel aangekomen.
We zitten voorlopig in een schraal kot van een kamer. We hopen daar zo snel mogelijk iets aan te doen.
We laten direct meer weten!!

Groetjes Bavo en Isabel

Hier alvast enkele foto's van een erasmus-student die enkele jaren geleden 3 maanden in Iasi verbleef.

Stage Roemenië

Hier zullen wij (Isabel & Bavo) jullie zo veel mogelijk up-to-date houden van onze avonturen in het verre Roemenië.

We vertrekken 14 maart naar Iasi (Roemenië) en komen 11 juni terug.
Het is de bedoeling dat we daar 3 maanden stage gaan lopen in een ziekenhuis.
We starten beiden op de plaatselijke spoedgevallen. Zodra we vertrokken zijn horen jullie meer van ons.

Tot snel