weer eventjes geleden

Deze week hebben we voor het eerst een nachtshift gedaan. We waren beiden nogal zenuwachtig omdat we dit niet echt zagen zitten. Maar we wilden dit zeker niet missen. Om 21u begint de shift en om 7u is ze gedaan. De eerste uren verliepen vrij vlot. we zagen een 5tal patienten. (niet veel dus) Het was wel opvallend hoe verschillend de patienten waren met diegene die we overdag zien. Snachts (hadden wij de indruk) zagen we vooral zatlappen.
Na een paar uur werden de patienten schaars en was het toch wel moeilijk wakker te blijven. We hebben toen zeer lang niets gedaan gewoon omdat er echt niets te doen was. Geen patienten is geen werk. Om 2u zijn we dan ergens op een brancard gaan liggen en hebben we wat geslapen (in hoevere dat dat mogelijk is).
Om 7u smorgens is de volgende patient dan binnen gekomen.
De dag daarna hadden we weer de nacht. We hoopten op meer patienten aangezien dit echt niet plezant was. Niets doen is veel erger en vervelender dan constant met iets bezig te zijn.
Onze 2e nacht begon veel hectischer. Eerst en vooral was Raluca niet komen opdagen. Ze vertelden ons dat haar broer was aangereden op de brommer en naar een ander hospitaal was gebracht. Ten 2e was het vandaag veel drukker dan de dag voordien. Er lag iemand die een zwaar infarct had gedaan en nu nog steeds beademd werd. Alle doktors waren bezig met het analyseren van ECG. En iedereen liep elkaar voor de voeten. Gelukkig was er 1 doktor die ons meer kon vertellen over deze patient. Na een paar uur deed hij een hartstilstand en sprong iedereen op hem (desalniettemin dat er geweten was dat hij binnen een paar uur zou overlijden). Het was wel raar iemand te reanimeren bij wie het toch geen zin heeft. Na een klein half uurtje, hebben ze dan besloten dat het toch niets meer uitmaakte en is de man overleden. Hij heeft dan heeft nog een hele tijd aan de beademingsmachinge gelegen, omdat de dokters "geen tijd" hadden om er naar te kijken...

De volgende dag hebben we Lea Verschueren voor het eerst gezien. Ze is hier met haar dochter. Ze is hier om les te geven. Samen met haar hebben we haar les voorbereid. Isabel heeft iets over de KDG verteld. Liene over Antwerpen en ik heb mijn patientenstudie toegelicht. Dat doe ik nooit meer. Smorgens ben ik dus begonnen met mijn 18 bladzijde lange patientenstudie te vertalen. Echt een zottewerk. En omdat dat nog te gaan uitleggen aan een klas in het engels is toch ook niet alles.

Nu is het hier zeer stil op de campus. Iedereen is naar huis vertrokken om pasen te vieren. Pasen is hier even belangrijk als kerstmis bij ons. Het is wel raar om elke dag honderden studenten tegen te komen en vandaag bijna niemand.
Overal waar je komt hangt er een paas sfeertje. Er is ons aangeraden van hier ook eens naar de mis te gaan. We gaan dus zaterdagavond naar de nacht-paas-mis. We zullen zien wat dit gaat geven. :)

tot binnekort (INGE)

bavo